Elke morgen rond een uur of tien wandelt deze tor, (kever,krekel) het lage terras op. De eerste keer schrok ik vreselijk, zo'n grote had ik nog nooit gezien en het idee dat hij de trap op zou komen deed me griezelen. Als hij bijna bij de trap is pakken we de vliegenmepper, schuiven die voorzichtig onder z'n pootje en zwiepen hem de border in.

Tot onze grote verbazing kwam hij elke morgen doodgemoedereerd weer onze kant uit en elke keer gaven we hem een grote zwiep richtig boomgaard, maar Stephano, zo we hem ondertussen noemden, was vastbesloten. Het zal een flinke wandeling zijn geweest,maar echt, de volgende dag rond tien was hij weer op de tegels. Vandaag wilde ik weten of hij de trap op kon komen. Hij deed z'n best maar het ging niet goed. Zo'n trede is voor zo'n beest een heel obstakel, bleek. Hij kukelde naar beneden, moest halsbrekende toeren uithalen om weer op z'n pootjes terecht te komen en probeerde het opnieuw. We vroegen hem wat hij zocht  en tot onze stomme verbazing zei hij: Ik heb altijd zo graag willen vliegen maar dat kan ik niet. Elke dag kom ik hier want hij gooit me de lucht in en dan denk ik eventjes dat het lukt, dat ik echt vliegen  kan.........

Hier hebben we twee keer gegeten.

We waren er  vroeg,

Nog niet zoveel hongerigen.

Maar,.... na een uurtje  is het volle bak.

Als we dan weer op ons terrasje zitten, kijken we ( met een beetje weemoed) naar alle lichtjes in het dal. We horen Staphano en z'n vriendjes, soms een uil, vaak blaffen er honden in de verte, maar meestal is het heerlijk stil en dan denk ik dat ik de branding kan horen.

Alles is ingepakt en morgenvroeg vertrekken we. Het was hier heerlijk!!

Liefs klazien